Gatunek bardzo pospolity w Polsce. Objęty częściową ochroną gatunkową. Tworzy duże rodzinki (ponad 500 osobników). Gniazda zakłada najczęściej pod ziemią, w opuszczonych norach gryzoni, rzadziej na powierzchni, w szczelinach starych murów lub kamienistych miejscach. Gatunek charakterystyczny dla terenów otwartych. Długość ciała matki to 18-22 mm, robotnicy 9-17 mm, a samca 10-15 mm. Owłosienie czarne, na końcowych odcinkach odwłoka (tergity 4-6) purpurowe, rzadziej rudoczerwone. Dodatkowo u samców na twarzy i przedpleczu owłosienie żółte. Matki wychodzą z zimowych kryjówek końcem kwietnia, robotnice pojawiają się na przełomie maja i czerwca, pokolenie płciowe: samce w połowie lipca, młode matki w końcu lipca. Gatunek polilektyczny – zbiera pokarm z ponad 360 gatunków roślin, wśród nich są chaber driakiewnik (Centaurea scabiosa L.), koniczyna łąkowa (Trifolium pratense L.), komonica zwyczajna (Lotus corniculatus L.), świerzbnica polna (Knautia arvensis (L.) J. M. Coult.), lucerny (Medicago L.), żmijowiec zwyczajny (Echium vulgare L.) i wyki (Vicia L.). Średnia długość języczka robotnicy to 6 mm.
Tekst: lic. Ewelina Berbeć, dr inż Paweł Migdał
Zdjęcia: Jakub Józefczuk
