Pszczoła miodna i dzikie zapylacze

Akademia Bioróżnorodności w Jeleniej Górze

Na początku grudnia w jeleniogórskim hotelu Mercure spotkali się pszczelarze i badacze z Polski i Saksonii, a także osoby na co dzień pracujące na rzecz ochrony zapylaczy. Dwudniowa Akademia Bioróżnorodności „Pszczoła miodna i dzikie zapylacze” była okazją do spokojnej, pogłębionej rozmowy o zdrowiu pszczół, wyzwaniach współczesnego pszczelarstwa i o tym, jak mądrze wspierać całe ekosystemy zapylaczy – nie tylko te żyjące w ulach.

Podczas warsztatów od rana pracowaliśmy z uczestnikami nad tematyką zapylaczy – ich znaczeniem, wyzwaniami, z jakimi się mierzą, oraz sposobami, w jakie możemy je skutecznie wspierać. Pytanie, dlaczego zapylacze chorują, znikają i słabną, okazało się punktem wyjścia do szerszej opowieści o zmianach w środowisku i wpływie człowieka na ekosystemy.

W trakcie zajęć omawialiśmy czynniki antropogeniczne, takie jak zmiany klimatu, coraz częstsze susze, intensyfikacja rolnictwa, stosowanie pestycydów oraz utrata siedlisk. Zwracaliśmy uwagę na to, że w takich warunkach zapylaczom coraz trudniej znaleźć bezpieczne miejsca i różnorodne źródła pokarmu. Szczególne miejsce w programie zajęły dzikie zapylacze – grupa wciąż zbyt rzadko obecna w debacie publicznej, choć niezwykle ważna dla funkcjonowania całych ekosystemów. Mówiliśmy o błonkówkach, chrząszczach, motylach, trzmielach, osach, smuklikach, pszczolinkach, miesierkowatych i murarkach, podkreślając, że każdy z tych gatunków ma inne potrzeby niż pszczoła miodna.

Duża część spotkania poświęcona była dobrym praktykom. Pokazywaliśmy, jak sadzić rośliny, jak planować i prowadzić koszenie oraz jak projektować przestrzeń, aby stawała się bardziej przyjazna zapylaczom – zarówno w ogrodach, jak i w krajobrazie rolniczym czy miejskim,

Dzięki wykorzystaniu mikroskopu uczestnicy mogli zajrzeć do fascynującego, na co dzień niewidocznego świata tych owadów. Dzieliliśmy się także przykładami działań, które wspierają nie tylko pojedyncze ogrody, ale cały ekosystem zapylaczy: zakładaniem pasów kwietnych, tworzeniem mikrorezerwatów, zmianą terminów koszenia oraz współpracą z gminami, szkołami i lokalnymi społecznościami.