Trzmiel gajowy

Bombus lucorum L.

Gatunek pospolity, występuje na terenie całej Polski. Objęty ochroną gatunkową częściową. Rodzinka liczy zwykle 200-300 osobników, ale zdarzają się liczące nawet 500 osobników. Zakłada gniazda podziemne, głównie w norach gryzoni, głęboko pod ziemią. Preferuje środowiska leśne, tereny zadrzewione, parki. Długość ciała matki wynosi 18-21 mm, robotnicy 9-16 mm, a samca 1416 mm. Owłosienie ciała podobne jak u trzmiela ziemnego Bombus terrestris, z tym, że przepaski są zwykle szersze i jaśniejsze (czasem cytrynowożółte). U samców głowa jasnożółto owłosiona. Matki opuszczają zimowe kryjówki w połowie marca, robotnice pojawiają się pod koniec maja. Samce pojawiają się od końca czerwca do końca sierpnia, natomiast młode matki od połowy lipca. Trzmiel gajowy również jest gatunkiem polilektycznym, i podobnie jak trzmiel ziemny ma ogromną bazę pokarmową – odwiedza ponad 500 gatunków roślin. Pozyskuje pokarm m.in. ze wrzosu zwyczajnego (Calluna vulgaris (L.) Hull), borówki (Vaccinium L.), wierzbówki kiprzycy (Chamaenerion angustifolium (L.) Scop.), maliny właściwej (Rubus idaeus L.).  Średnia długość języczka robotnicy wynosi 5,8 mm. 

Tekst: lic. Ewelina Berbeć, dr inż Paweł Migdał

Zdjęcia: Jakub Józefczuk